Dokuz kez çözdüm saçımın örgüsünü,
Bir kez ören olmadı.
Dokuz kez açık bıraktım kapının kilidini,
Bir kez içeri giren olmadı.
Dokuz kez dağlarda dolaştım maral gibi,
Bir kere bir avcı bile takip etmedi beni.

Dokuz kez oturdum o kırık masaya,
Bir kez karşımda bir gölge belirmedi.
Dokuz kez fısıldadım adımı rüzgâra,
Bir kez olsun yankısı geri dönmedi.

Dokuz kez kıyıya vurdu umutlarım,
Bir kez bir el uzanıp da derlemedi.
Dokuz kez tutuştum kendi yangınımda,
Bir kez bir damla yağmur serpmedi.

Gönül tahtım ıssız, yollarım tenha,
Dokuz kapı geçtim de bu koca dünyada,
Bir kez "hoş geldin" diyen olmadı...